jest pierwszym odcinkiem dróg oddechowych

Układ oddechowy zbudowany jest z górnych i dolnych dróg oddechowych oraz płuc. Zapewnia organizmowi wymianę gazową. Niestety narażony jest na liczne patologie. Mianem chorób układu oddechowego określa się ogół schorzeń dotyczących lub związanych z drogami oddechowymi. Odgadnij nazwy narządów oddechowych: 1.Jest pierwszym odcinkiem dróg oddechowym? 2.Składa się z wielu drobnych pęcherzyków w których zachodzi wymiana gazów? 3.Znajduje się bezpośrednio za tchawicą tworzy liczne rozgałęzienia? 4.Jest wspólną częścią dwóch układów - pokarmowego i oddechowego 5. Atak węży jest pierwszym odcinkiem serialu LEGO Ninjago: Mistrzowie Spinjitzu. Ninja, przekonani, że Kraina Ninjago jest bezpieczna zaniechują treningów. Jednak gdy Nya informuje ich o powrocie Lorda Garmadona, lecą do wioski Jamanakai, gdzie podobno go widziano. Na miejscu jednak znajdują tylko syna złoczyńcy - Lloyda, który uciekł ze Szkoły dla Niegrzecznych Chłopców i przybył Wczesna identyfikacja przyczyny zakażenia dróg oddechowych pozwala na szybsze rozpoczęcie odpowiedniego leczenia, co może uchronić pacjenta przed powikłaniami infekcji. Antybiotykoterapia jest wprowadzana tylko w przypadku infekcji bakteryjnych, natomiast w przypadku infekcji wirusowych jej stosowanie jest bezcelowe (za wyjątkiem Nos jest pierwszym „odcinkiem” dróg oddechowych, ma za zadanie ogrzewać, nawilżać i oczyszczać wdychane powietrze. W którym krzyżują się drogi oddechowe i. Arkusz maturalny z biologii podstawowy maj 2016 DWMED.PL zbiór from www.dwmed.pl. Pierwszym odcinkiem dróg oddechowych jest jama nosowa. no togel singapore yang keluar hari ini. To, że katar jest zielony, wcale nie musi świadczyć o obecności w nim bakterii. To sygnał, że są w nim komórki odpornościowe. – Katar żółty czy zielony nie jest wskazaniem do tego, by podać dziecku antybiotyki – podkreśla Łukasz Dembiński, pediatra. Dopiero połączenie wielu innych objawów, może świadczyć o infekcji bakteryjnej i konieczności rozpoczęcia antybiotykoterapii. Niestety, u dzieci często występują choroby nosa, gardła i uszu. Z pozoru banalny katar, u dziecka może być przyczyną nie tylko wielu nieprzespanych nocy, ale także poważniejszych powikłań. U dzieci starszych, ze względu na większą odporność, katar może przebiegać bez powikłań. U dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym zwykle łączy się z zapaleniem gardła, a niekiedy uszu, oskrzeli i płuc. Do czego służy nos? Nos jest pierwszym odcinkiem dróg oddechowych i odgrywa bardzo ważną rolę w procesie oddychania. Ogrzewa, oczyszcza i nawilża wdychane powietrze atmosferyczne. Stanowi więc filtr naszego organizmu. – Dorosły człowiek produkuje każdego dnia około pół litra śluzu w nosie – mówi Łukasz Dembiński, pediatra. – Ten śluz wyłapuje zanieczyszczenia z wdychanego powietrza bakterie i wirusy. Za pomocą rzęsek nabłonka nosa śluz jest przepychany do przewodu pokarmowego. Czy dziurki w nosie same się zamykają? Tak. Cyklicznie, co kilka godzin, pewne struktury nosa napełniają się krwią (dochodzi do obrzęku błony śluzowej) i zamyka się raz jedna, raz druga jama nosa. Ten mechanizm fizjologiczny nazywany jest „cyklem nosowym”. Fizjologicznie sterowany czas obrzęku przekierowuje przepływ powietrza naprzemiennie – raz w jedną, raz w drugą jamę nosa. Zapewnia to niezbędny czas na regenerację nabłonka oddechowego. To dlatego czasami mamy wrażenie, że oddychamy raz jedną, raz drugą dziurką nosową. Taki cykl zwykle trwa od 5 do 8 godzin. Nos – pierwsza ochrona przed zarazkami Nos pełni także funkcję obronną. Alarmuje nas o tym, że wokół unoszą się szkodliwe gazy. Znajduje się w nim około 50 mln receptorów dla substancji chemicznych unoszących się w powietrzu. - Nos jest ważnym elementem naszego układu odpornościowego – podkreśla pediatra. – W obrębie błony śluzowej gardła znajduje się układ skupisk tkanki chłonnej zwanej pierścieniem gardłowym Waldeyera. To nagromadzenie tkanki chłonnej, które chroni nas przed bakteriami, wirusami, grzybami i innymi czynnikami chorobotwórczymi. Znajdujące się w nosie komórki odpornościowe stanowią więc pierwszą barierę ochronną dla drobnoustrojów. Bronią nasz organizm przed ich penetracją do dalszych odcinków układu oddechowego i pokarmowego. W obrębie nosa rozpoczyna się też wiele ważnych odruchów: Nosowo-sercowy – bodźce działające na błonę śluzową nosa zmieniają pracę serca, np.: przyśpieszają lub zwalniają jego rytm; Nosowo-płucny – bodźce fizyczne lub chemiczne działające na błonę śluzową nosa zmieniają niektóre parametry czynnościowe w drogach oddechowych, np. zwiększa się lub zmniejsza napięcie mięśni drobnych oskrzeli. Przez zatkany katarem nos gorzej nam się dziecka katar jest jeszcze bardziej męczący, bo obrzęk, spowodowany infekcją, powoduje zmniejszenie nawet o połowę możliwości przepływu powietrza. Niemowlęta oddychają głównie przez nos, dlatego im katar szczególnie dokucza, trudniej jest im jeść. Dorosły oddycha dwa razy rzadziej niż dziecko. Nosowo-żołądkowy – bodźce działające na receptory w nosie zwiększają lub zmniejszają wydzielanie soków żołądkowych, wywołują odruchy wymiotne. To dlatego, gdy mamy zapchany nos, dochodzi do zaburzenia smaku, ale także mamy gorszy apetyt. Nosowo-płciowy – bodźce węchowe oraz feromony mogą wpływać na jakość życia płciowego. Katar i infekcje ucha środkowego Gdy dziecko ma przewlekle zatkany nos z powodu kataru, może to powodować nawracające infekcje ucha środkowego. U dzieci, w większości przypadków, zapalenie ucha środkowego ma ścisły związek z infekcją górnych dróg oddechowych i katarem (tzw. kataralne zapalenia uszu). Prawie 90 proc. dzieci przebyło chociaż raz zapalenie ucha środkowego. Najczęściej ta choroba występuje u niemowląt oraz dzieci wieku przedszkolnym, zwłaszcza w miesiącach jesienno-zimowych. To, że tak wiele dzieci choruje na zapalenia ucha, związane jest z budową anatomiczną ich ucha. U małych dzieci nos jest połączony z trąbką słuchową i dlatego, gdy dziecko ma katar, wydzielina spływa do ucha. Bakterie wywołujące zapalenie ucha zwykle wcześniej bytują w części nosowej gardła. Dodatkowe problemy u dzieci związane z katarem to: zaburzenia snu i połykanie powietrza w czasie jedzenia z butelki lub piersi, co może powodować kolki i wzdęcia. Notoryczny katar może mieć wpływ także na powstanie wad zgryzu i zaburzeń logopedycznych. – Dziecko z notorycznie zatkanym nosem z powodu kataru ma ciągle półotwartą buzię – mówi Łukasz Dembiński, pediatra. – Przez to inaczej buduje się zgryz i powstają wady wymowy. Ostry, kataralny nieżyt nosa To stan zapalny błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. Wywołany głównie przez wirusy (95 proc. infekcji), bardzo rzadko przez bakterie. Infekcja wirusowa manifestuje się obrzękiem błony śluzowej oraz blokadą oddechową nosa. Następnie pojawia się wydzielina, początkowo wodnista, potem o charakterze śluzowym i ropnym. Może także pojawić się kaszel spowodowany podrażnieniem gardła przez spływającą po jego tylnej ścianie wydzielinę z nosa lub towarzyszącą nieżytowi dodatkową infekcją gardła. Fazy kataru Katar ma trzy fazy: Obrzękowa – uwalniane są mediatory stanu zapalnego i błona śluzowa zaczyna obrzękać; Wysiękowa – rozszczelniają się naczynia krwionośne i zaczynamy mieć wodnisty katar; Naciekowa – gdy komórki odpornościowe naszego organizmu zaczynają napływać do nosa, wtedy katar zmienia się w śluzowo-ropny. Co robić, by pozbyć się kataru? Wietrzenie mieszkania. Drogi oddechowe lubią chłodne i wilgotne powietrze, dlatego należy zadbać o to, by powietrze było wilgotne, zwłaszcza w okresie grzewczym. Jeśli błona śluzowa jest wysuszona, to broni się przed mikrouszkodzeniami i może wtedy sama doprowadzić do obrzęku, powodującego katar. W ten sposób nos sam broni się przed uszkodzeniem. Przez regularne wietrzenie zmniejszamy też liczbę drobnoustrojów (wirusów) w pomieszczeniu, a tym samym zmniejszamy ryzyko infekcji. Nawodnienie. Wydzielina z nosa musi być upłynniana, dlatego zarówno dzieci jak i dorośli, gdy mają katar, muszą dużo pić. – Dziecko, które ma katar, oddycha głownie przez usta i w ten sposób traci dużo wody. Dlatego w trakcie nieżytu nosa, trzeba szczególnie zadbać o to, by dzieci były często pojone – podkreśla pediatra. Oczyszczanie nosa. U dzieci powinno się oczyszczać nos regularnie. U niemowląt muszą to robić rodzice, odsysając zalegającą wydzielinę np.: aspiratorem z filtrem. Takie zabiegi powinno się robić maksymalnie trzy razy dziennie. U starszych dzieci można używać inhalacji z soli fizjologicznej, która pomaga rozrzedzić wydzielinę, dzięki czemu później łatwiej jest ją wysmarkać. – Do oczyszczania nosów dzieci można także stosować izotoniczne roztwory soli mineralnej w formie mgiełki. Pomagają one upłynnić wydzielinę i oczyścić nos. Taki preparat nawilża też śluzówkę – podkreśla Łukasz Dembiński. Jak prawidłowo czyścić nos u dziecka: Aplikator, np. z roztworem soli mineralnej, stosować tylko u jednego dziecka, tak by nie przenosić drobnoustrojów na rodzeństwo. Lepiej, by aplikator nie dotykał przegrody nosowej, która jest delikatna i mocno ukrwiona. Dlatego dość szybko może zacząć krwawić. Małe dziecko może wycierać wydzielinę, a starsze ją wydmuchiwać, ale nie powinno tego robić za mocno.– Trzeba uważać, bo jeśli z dużą siłą wydmuchujemy nos, zwłaszcza wtedy, gdy zamykamy obie dziurki i próbujemy wydmuchiwać katar pulsacyjnie, wtedy wdmuchujemy wydzielinę do zatok przynosowych. Laryngolodzy twierdzą, że lepiej, by dzieci wciągały wydzielinę nosową, ale takie rozwiązanie jest mało akceptowalne społecznie – mówi Dembiński. Gdy podajemy roztwory soli mineralnej, nie zamykajmy drugiej dziurki, bo to powoduje, mniejszą skuteczność leczenia. Zawsze myjemy ręce po oczyszczaniu nosa. Nie powinno się nadużywać środków obkurczających błonę śluzową nosa, które mogą zaburzać mechanizmy fizjologiczne. Grozi to zniszczeniem fizjologicznego mechanizmu obronnego, jakim jest – w pierwszej fazie kataru – obrzęk błony śluzowej nosa, co może być przyczyną wielu powikłań, np. zapalenia uszu, zatok lub dolnych dróg oddechowych. Takich leków nie powinno się stosować dłużej niż 5-7 dni. Agnieszka Pochrzęst-Motyczyńska ( Źródło: „Pediatria”. Pod red. nauk. Krystyny Kubickiej, Wandy Kawalec, tom 2. Wydawnictwo Lekarskkie PZWL, rozdział 22. Choroby nosa, uszu, gardła i krtani. „Nieżyt nosa”, Mariola Zagor, Paulina Czarnecka, Marlena Janoska-Jaździk, Czytaj też:12 pytań, które nurtują rodziców. Odpowiada laryngolog dziecięcy Źródło: Serwis Zdrowie PAP Górne i dolne drogi oddechowe to główne elementy układu oddechowego. Wraz z płucami tworzą ważny narząd, służący do wymiany gazowej pomiędzy człowiekiem a środowiskiem zewnętrznym. Układ oddechowy działa sprawnie, jeśli jest w pełni zdrowy. Jaka jest jego budowa i jak można leczyć dolegliwości? Każdy człowiek w ciągu całego roku wielokrotnie boryka się z kaszlem, katarem czy silnym bólem gardła. Górne i dolne drogi oddechowe narażone są na ataki różnego rodzaju wirusów i bakterii. W okresach spadku odporności organizmu układ oddechowy pełni bardzo ważna rolę. Warto go wspomagać, aby był bardziej odporny. Poznanie budowy górnych i dolnych dróg oddechowych pozwoli lepiej zrozumieć ten mechanizm oddechowy i ułatwi leczenie podczas infekcji. Anatomia górnych dróg oddechowych Górne drogi oddechowe to jedna z części układu oddechowego. Ten element spełnia bardzo ważną rolę w szeroko pojętym procesie oddychania. To właśnie tutaj wdychane powietrze jest oczyszczane i ogrzewane, a zatem to pierwszy etap wymiany gazowej. Jak jest budowa górnych dróg oddechowych? Oto ona: ● jama nosowa (nos) - przedzielona jest przegrodą. Ludzki nos pozwala na oddychanie, ale to nie jedyna funkcja tego narządu. Przede wszystkim chroni przed wirusami i bakteriami, które znajdują się w powietrzu. Skutecznie oczyszcza z nich wdychane powietrze, jednocześnie podgrzewając do temperatury, zbliżonej do temperatury ciała człowieka, ● zatoki przynosowe -to rodzaj pustej przestrzeni, która występuje w okolicach twarzoczaszki. Ten element górnych dróg oddechowych wyściełany jest 4 rodzajami błony śluzowej. Zatoki nie tylko ogrzewają powietrze (w czym wspomagają jamę nosową), ale także mocno je nawilżają, a także odpowiadają za wyrównywanie powstałej różnicy ciśnień, ● gardło- jest częścią dwóch układów – pokarmowego i oddechowego. Łączy jamę ustną, jamę nosową, krtań i przełyk. Ten element górnych dróg oddechowych jest „wyłożony” 4 warstwami różnych błon. Głównym zadaniem gardła w ramach układu oddechowego jest ułatwianie przepływu powietrza z jamy nosowej i jamy ustnej do krtani, ● fragment krtani do poziomu fałdów głosowych- krtań ma dość skomplikowaną budowę. Jej część nad poziomem fałdów głosowych jest miejscem przejścia powietrza z zewnątrz organizmu do płuc. A zatem to bardzo ważne miejsce w procesie wdychania powietrza. W sytuacjach wydalania powietrza na zewnątrz krtań także jest „drogą”, po której powietrze wydostaje się z organizmu. Obok podstawowej funkcji krtani, jaką jest udział w powstawaniu mowy, przepuszczanie powietrza to ważny element całego procesu oddychania. Budowa dolnych dróg oddechowych Dolne drogi oddechowe to druga część całego układu oddechowego człowieka, znajdująca się pomiędzy górnym odcinkiem a płucami. Co składa się na budowę dolnych dróg oddechowych? Oto poszczególne odcinki: ● krtań od poziomu fałd głosowych-dzięki ustawieniu fałd głosowych w pozycji oddechowej umożliwia przepływ powietrza. Powoduje to otwieranie szpary głośni i kontrolowanie na zasadzie odruchu wymiany gazowej, ● tchawica - ta część dolnych dróg oddechowych zapewnia dopływ powietrza do płuc. To pewnego rodzaju rura, która jest przedłużeniem krtani. Ściana tchawicy pokryta jest włóknistą błoną. Całą tchawicę można nazwać szczególnym środkiem transportu powietrza do płuc. Wczasie tej podróży powietrze jest oczyszczane i nawilżane, ● oskrzela-są odgałęzieniem tchawicy, które wnika bezpośrednio do płuc. Z wyglądu przypominają zespół rurek o różnej średnicy. Ich zadaniem jest dalsze doprowadzanie powietrza do płuc i usuwanie zbędnych (szkodliwych) produktów przemiany materii, a przede wszystkim dwutlenku węgla. Oskrzela także ogrzewają i nawilżają powietrze w dolnym odcinku układu oddechowego. Dość istotną funkcję pełni pokrywającyje nabłonek. To on zatrzymuje, a następnie usuwa drobnoustroje, kurz czy pył, ● wewnątrzpłucne drzewo oskrzelowe- nazwa tej części dokładnie określa wygląd tego konkretnego elementu układu oddechowego. Patrząc na drzewo oskrzelowe wyraźnie widać rozgałęzienia oskrzeli wewnątrz płuc. Ta część dolnych dróg oddechowych bezpośrednio dostarcza tlen do pęcherzyków płucnych, umieszczonych głęboko wewnątrz płuc. Budowa dróg oddechowych Układ oddechowy składa się 3 części: górnych dróg oddechowych, dolnych dróg oddechowych, płuc. Górne i dolne drogi oddechowe tworzą ten fragment układu oddechowego, który doprowadza powietrze, reguluje całą wymianę gazową, ale przede wszystkim wspomaga płuca. To właśnie płuca kierują całym procesem oddychania i są centralną częścią układu oddechowego. Ten parzysty narząd oddechowy ma gąbczastą strukturę. To płuca filtrują powietrze i przekazują tlen za pośrednictwem hemoglobiny do układu krwionośnego, aby następnie dostała się do każdej komórki ciała. Cały układ oddechowy zapewnia organizmowi wymianę gazową. Ten bardzo ważny układ to naprawdę sprawnie działający mechanizm, złożony z elementów, ściśle ze sobą współpracujących. Doprowadza tlen do każdej komórki ludzkiego ciała i umożliwia jego prawidłowe funkcjonowanie oraz wytwarzanie energii. Układ oddechowy jest odpowiedzialny za 2 etapy oddychania: oddychanie zewnętrzne, którego zadaniem jest doprowadzanie tlenu do komórek, oddychanie wewnętrzne, które jest rodzajem oddychania wewnątrzkomórkowego. Częstotliwość oddychania jest bardzo zmienna i zależy od wielu czynników. Dorosły człowiek wykonuje przeciętnie od 7 do 20 oddechów na minutę w stanie spoczynku. Należy zawsze pamiętać, iż im więcej tlenu dochodzi do płuc, tym bardziej dotleniony organizm i jego poszczególne komórki, a to oznacza zdrowie wszystkich narządów. A zatem głębsze oddechy to także więcej powietrza w płucach. Antybiotyk na górne drogi oddechowe Górne drogi oddechowe to część układu oddechowego, najbardziej narażona na infekcje i stany zapalne. Choroby rozwijają się tutaj na tle bakteryjnym lub wirusowym. Infekcje wirusowe to najczęściej zapalenie zatok, gardła, krtani lub nieżyt nosa. Bardzo często powikłaniem po infekcji wirusowej jest infekcja bakteryjna. Stany chorobowe o podłożu wirusowym są zwykle łagodniejsze od tych, których przyczyną jest zakażenie bakteryjne. Co do zasady infekcje wirusowe leczy się objawowo, a infekcje bakteryjne antybiotykoterapią. Antybiotyk zalecany jest wyłącznie przez lekarza, po szczegółowej diagnozie. Specjaliści często podkreślają, iż stosowanie antybiotyków w pierwszych dniach choroby jest błędem. Na początku należy dać szansę indywidualnej florze bakteryjnej, która zaczyna walkę z chorobą. Czasami włączenie antybiotyku do leczenia infekcji górnych dróg oddechowych o podłożu wirusowym może spowodować wytworzenie szczepów bakteryjnych lekoopornych. Wtedy, gdy organizm zostanie zaatakowany przez naprawdę poważne zakażenie bakteryjne antybiotyki mogą nie zadziałać. Nie wolno doprowadzać do sytuacji nadużywania antybiotyków. Nie wolno także przyjmować antybiotyków bez konsultacji z lekarzem. Te leki nie pozwalają na „samoleczenie”. Jeśli lekarz zaleci w pierwszych dnia infekcji górnych dróg oddechowych pozostanie w domu, w łóżku to należy bezwzględnie dostosować się do tych wskazań. Jeżeli objawy choroby nie ustępują po kilku dniach, a wręcz nasilają się, lekarz może zalecić antybiotyk. Bardzo często wykonywana są wtedy dodatkowe badania, które mają za zadanie określić przyczynę choroby (wirusy czy bakterie). Jak udrożnić drogi oddechowe? Udrażnianiegórnych i dolnych dróg oddechowych ma celu przywrócenie lub ułatwienie oddechu. Jest stosowane w przypadku osób nieprzytomnych lub tych, które uległy zadławieniu. Tutaj ogromne znaczenie ma szybka reakcja, bowiem taki stan może doprowadzić do nadmiernego braku tlenu w organizmie i nieodwracalnych skutków. Niedrożność na skutek obecności ciała obcego w drogach oddechowych wywołuje uczucie dławienia i kaszel. Jak oczyścić drogi oddechowe z flegmy czy ze śluzu?Oto kilka sposobów: nakłanianie do intensywnego kaszlu, wykonywanie uderzeń w plecy (najlepiej 5 razy) w okolicach międzyłopatkowych, a następnie naciskanie podbrzusza, stosowanie naprzemiennie zmuszania do kaszlu i wykonywania odpowiednich uderzeń w plecy. Aby skutecznie wykonać te wszystkie czynności udrażniania dróg oddechowych należy stanąć za poszkodowanym, przełożyć rękę pod jego pachą, pochylić się nad taką osobę, podkładając dłoń pod klatkę piersiową i uderzać dość energicznie, właśnie między łopatkami. Takie czynności trzeba wykonywać do momentu usunięcia ciała obcego. Jeżeli te działania nie przynoszą efektu, warto wykonać tak zwany rękoczyn Heimlicha. Co to jest? Lekarze określają tak technikę pomocy przedlekarskiej. Ta metoda polega głównie na wywieraniu nacisku na przeponę, aby skutecznie sprężyć powietrze w drogach oddechowych i równie skutecznie wypchnąć ciało obce. W tym przypadku osoba ratująca staje za osobą poszkodowaną, obejmuje ją na wysokości pasa i w miejscu między pępkiem a żebrami uciska przeponę, energicznie i szybko. Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie! Układ oddechowy jest „otwarty” na świat zewnętrzny – wdychane powietrze dostaje się przez nos, gardło, krtań i tchawicę do oskrzeli i dalej aż do pęcherzyków płucnych. Poprzez ten bezpośredni kontakt z powietrzem drogi oddechowe są narażone na działanie czynników chorobotwórczych, obecnych we wdychanym powietrzu. Stąd w niesprzyjających warunkach (wyziębienie organizmu, spadek odporności) często zdarzają się infekcje, szczególnie górnych dróg oddechowych (nosa, gardła i krtani).Infekcje wirusowe i znacznej większości przypadków infekcje dróg oddechowych to infekcje wirusowe. Większość zakażeń wirusowych nie wymaga szczególnego leczenia, poza stosowaniem środków łagodzących objawy (leczenie objawowe). Zakażenia bakteryjne dróg oddechowych są rzadsze. Często występują po wcześniejszym zakażeniu wirusowym – wirus osłabia i uszkadza błony śluzowe dróg oddechowych, ułatwiając bakteriom wnikanie do organizmu. W tym przypadku stosuje się leczenie objawowe oraz antybiotyki, czyli leki zwalczające bezpośrednio przyczynę choroby (leczenie przyczynowe).Nieżyt błony śluzowej nosa – jest objawem jednej z najczęstszych infekcji – nieżytu błony śluzowej nosa. Nos jest pierwszym „odcinkiem” dróg oddechowych, ma za zadanie ogrzewać, nawilżać i oczyszczać wdychane powietrze. Nos jest także narządem zmysłu powonienia, pełni także funkcję obronną, alarmującą w przypadku kontaktu ze szkodliwymi gazami, parami. To „pierwsza linia frontu” w walce z drobnoustrojami wdychanymi wraz z powietrzem do organizmu. Gdy odporność organizmu jest osłabiona (stres, przepracowanie, niedożywienie) drobnoustroje mogą powodować chorobę. Ostry nieżyt nosa może występować przez cały rok, jednak zachorowania dominują w okresie jesiennym i przyczyną kataru są infekcje wirusowe, odpowiedzialne za około 80% zakażeń błony śluzowej nosa i gardła (najczęściej rinowirusy, RSV, adenowirusy, wirusy grypy i paragrypy, herpeswirusy, EBV). Wirusy namnażają się w komórkach nabłonka. Po zakażeniu wirusami dochodzi do uszkodzenia i złuszczania często całej warstwy nabłonkowej. Zakażając nos wirusy powodują stan zapalny oraz niszczą błonę śluzową, występuje obrzęk błony śluzowej i zwiększona przepuszczalność naczyń krwionośnych. Ta zwiększona przepuszczalność powoduje przesączanie się płynu z naczyń i wyciek wodnistej treści z nosa. Infekcje bakteryjne są rzadsze. Katar wirusowy uzewnętrznia się wyciekiem wydzieliny wodnisto – śluzowej, natomiast katar bakteryjny (jest to zwykle nadkażenie bakteryjne) – nie zawsze i leczenie ostrego infekcyjnego nieżytu nosa zwykle nie stanowi problemu. Jednak w sytuacji przewlekającego się kataru, bądź częstych nawrotów nieżytu nosa należy wykluczyć inne choroby. Należy pamiętać o innych niż infekcje przyczynach nieżytu nosa. Częstym problemem jest alergiczny nieżyt nosa (ANN). Katar może być także wyzwalany przez inne czynniki, w tym czynniki drażniące, leki, czy zaburzenia hormonalne. Nieżyt nosa może być także manifestacją choroby układowej, np. dyskinezy rzęsek czy niedoborów odporności. Klasycznie nieżyt nosa dzieli się na trzy główne fenotypy kliniczne: infekcyjny nieżyt nosa, alergiczny nieżyt nosa,niealergiczny, nieinfekcyjny nieżyt nosa (wymieniane rodzaje to między innymi idiopatyczny, hormonalny, pokarmowy, polekowy, zanikowy).Ostry nieżyt nosa – przebieg w przebiegu ostrego nieżytu nosa etapy można podzielić na kilka faz. W ciągu kilku pierwszych godzin (faza początkowa) pojawia się pieczenie i drapanie w gardle i w nosie. Błona śluzowa nosa jest podsychająca, zaczerwieniona. Kolejny etap to faza nieżytowa. Dochodzi do rozszerzenia naczyń, przesączania płynu do podścieliska i obrzęku wskutek uwalniania mediatorów zapalnych. Mogą pojawić się wtedy także inne objawy tzw. „przeziębienia”. Po kilku dniach (zwykle 3 – 5 dni) występuje kolejna faza – „śluzowa”. Dochodzi do nacieku komórkowego w miejscu obrzęku, zmienia się struktura śluzu – drożność nosa jest upośledzona, występuje łzawienie, nasilają się objawy także wystąpić (ale nie musi) faza „zakażenia bakteryjnego”. Zalęgająca gęsta wydzielina śluzowa w przewodach nosowych sprzyja namnażaniu się bakterii kolonizujących drogi oddechowe (Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis). Gdy dojdzie do nadkażenia bakteryjnego powstaje wydzielina ropna, możliwy jest ponowny wzrost temperatury ciała. W przypadku nadkażenia bakteryjnego mogą tez pojawić się powikłania (np. ostre zapalenie ucha środkowego, krtani, tchawicy, płuc).W fazie zdrowienia ma miejsce poprawa – ustępuje obrzęk, zmniejsza się produkcja wydzieliny. Po około dwóch tygodniach następuje całkowita odnowa ostrego nieżytu ostrego nieżytu nosa powinno uwzględniać patofizjologiczne podstawy zapalenia a także wykorzystywać leki o bezpiecznym i sprawdzonym działaniu, zgodnie z zasadami EBM (evidence based medicine). W aptekach dostępnych jest mnóstwo produktów /leków, suplementów i nie tylko/ – przyglądając się niejednokrotnie ilości opakowań z jakimi pacjenci opuszczają aptekę nasuwa się pytanie, czy leczenie ostrej infekcji wirusowej (w tym nieżytu nosa) w każdym przypadku jest planowane racjonalnie?Infekcja wirusowa jest chorobą samoograniczającą się w czasie, wygasa sama. Doraźnie trzeba jednak łagodzić dolegliwości, czyli stosuje się leczenie objawowe. Pozwala to na szybszy powrót do zdrowia i uniknięcie powikłań, jakim może być np. nadkażenie bakteryjne. Pomimo, że wiadomo, iż zdecydowana większość nieżytów nosa jest wywołana przez wirusy, nie są stosowane w leczeniu ostrego niepowikłanego zapalenia błony śluzowej nosa leki przeciwwirusowe (np. rimantadyna, amantadyna – aktywne tylko wobec grypy A). W przypadku grypy można rozważyć zastosowanie oseltamiwiru, który jest aktywny wobec wirusa grypy typu A i B. Przy pojawieniu się pierwszych objawów infekcji, należy odpocząć, nie przemęczać organizmu. Może nie są dostatecznie udokumentowane badaniami naukowymi, ale sprawdzonymi w obserwacji lekarzy zabiegi pielęgnacyjne jak np. ochładzanie powietrza w pomieszczeniu, w którym przebywa pacjent (służy zmniejszeniu obturacji), nawilżanie powietrza czy nawadnianie doustne mające na celu upłynnianie zagęszczonego śluzu. Wśród rodziców dość popularne w leczeniu infekcji dróg oddechowych są tzw. bańki. Ich skuteczność jak dotąd nie została jednak oceniona zbyt dokładnie. Należy pamiętać o stresie dla dziecka oraz niestety (!) – ryzyku poparzenia w przypadku baniek ogniowych. Płukanie nosa i inhalacje z użyciem wód termalnych popularnych w miejscowościach uzdrowiskowych posiada wielowiekową tradycję (stosowali je już Rzymianie). Te metody wymagają jednak dalszej obserwacji i łagodzenia bólu głowy i obniżenia temperatury ciała (gdy występuje gorączka), wskazane jest zażycie środków przeciwgorączkowych i przeciwbólowych takich jak np. paracetamol czy ibuprofen. U dzieci nie wolno stosować aspiryny. Zwyczajowo stosuje się również zwiększone dawki witaminy C oraz rutynę. Jednak w opublikowanych ostatnio pracach (2015 r.) zawarto wnioski, że suplementacja witaminy C oraz suplementów będących jej połączeniem z rutozydem czy wapniem nie zapobiega „przeziębieniu”, ani innym infekcjom dróg oddechowych u dzieci. Regularne przyjmowanie witaminy C może zmniejszać ryzyko infekcji prawdopodobnie tylko wśród intensywnie ćwiczących sportowców (np. maratończyków). Stosowanie witaminy C w „przeziębieniu” może nieznacznie złagodzić przebieg i skrócić czas jego trwania – wskazane jest spożywanie warzyw i owoców zawierających naturalną witaminę się krople do nosa zmniejszające przepuszczalność naczyń, obrzęk oraz ukrwienie błony śluzowej nosa, co zmniejsza z kolei wyciek kataru. Niestety, krople do nosa obkurczające błony śluzowe odnoszą tylko chwilowy skutek. Należy pamiętać też o powikłaniu stosowania tych leków – rhinitis medicamentosa (następstwo długotrwałego stosowania donosowo sympatykomimetyków). Leki te nie powinny być stosowane dłużej niż 3-5 dni, a przy powtórnym użyciu tych leków należy stosować kilkudniowe efekt terapeutyczny, jak po zastosowaniu wspomnianych kropli zwężających naczynia błony śluzowej nosa można uzyskać po podaniu roztworu hipertonicznego w sprayu (dostepna w aptekach tzw. hipertoniczna sól morska) na błonę śluzową nosa za pomocą gotowego leczeniu kataru u niemowląt poniżej 3 miesiąca życia nie ma wielu możliwości. Dostępny jest zarejestrowany <3 miesiąca życia preparat oksymetazoliny 0,01% do stosowania donosowego. Leczenie objawowe u najmłodszych dzieci polega na zakraplaniu do nosa lub podawaniu w sprayu soli fizjologicznej i odsysaniu zalegającej wydzieliny za pomocą dostępnych w aptekach aspiratorów do starszych dzieci powyżej 7 roku życia zarejestrowane są doustne leki obkurczające naczynia, zmniejszające wydzielanie i leki „łagodzące” kaszel (np. dostępne preparaty zawierające połączenie trzech substancji: dekstrometorfanu, pseudoefedryny i triploidyny). Gdy wydzielina staje się gęsta leki te nie powinny być już dorosłych stosuje się też doustne leki na katar w postaci tabletek, zawierające pseudoefedrynę, czasem w połączeniu z lekiem przeciwalergicznym. Gdy katar jest gęsty, wydzielina nie spływa, lecz zatyka nos, oczyszczanie ułatwia stosowanie roztworu wody morskiej w aerozolu (w aptekach) lub inhalacje. W obrzękowo-wysiękowej fazie zapalenia znaleźć może zastosowanie fenspiryd (powyżej 2 roku życia – np. Eurespal, Pulneo, Fosidal i inne). Preparaty fenspirydu są zarejestrowane do leczenia ostrego i przewlekłego zapalenia górnych i dolnych dróg oddechowych, stanów skurczowych oskrzeli i zapalenia ucha środkowego. Istnieje jednak niewiele badań dotyczących oceny skuteczności fenspirydu w leczeniu ostrych infekcji układu i zaczerwieniony nos można smarować preparatami zawierającymi wazelinę lub maścią kataru ważne jest odpowiednie wydmuchiwanie nosa. Należy to robić często, używając jednorazowych chusteczek. Dobrze jest wydmuchiwać najpierw jedną, a potem drugą dziurkę nosa, gdyż jednoczesne dmuchanie z obydwu otworów może doprowadzić do przemieszczenia się wydzieliny przez trąbkę słuchową do ucha środkowego i zakażenia ucha. Osoby ze skłonnością do zapadania na zapalenia ucha środkowego i zatok przynosowych powinny skorzystać z porady lekarza już przy pierwszych oznakach kataru, aby uniknąć rozprzestrzeniania się zakażenia. Lekarz w razie potrzeby zaleci zapalny błon śluzowych nosa wywołujący katar zazwyczaj trwa 5 – 7 dni. Przebycie kataru nie daje żadnej odporności na kolejne zachorowanie, stąd nawracające w swej drodze do płuc, z nosa dostaje się do gardła. Gardło to wspólny przedsionek drogi pokarmowej i oddechowej – prowadzi do krtani a także do przełyku. Jest to więc miejsce stałego kontaktu z wirusami, bakteriami i innymi substancjami zawartymi we wdychanym powietrzu, ale też w spożywanych pokarmach. Ból gardła zwykle jest spowodowany infekcją wirusową (tzw. „przeziębienie”), rzadziej zakażeniem gardła „przeziębieniowy” może pojawić się nagle, czasem poprzedzony bywa katarem. Ból nasila się podczas połykania, towarzyszą mu uczucie drapania, kłucia i pieczenia w gardle. Samopoczucie chorego jest na ogół złe, występować może suchy kaszel. Obserwuje się przekrwienie spojówek i powiększenie węzłów chłonnych. Ogólne „rozbicie”, bóle mięśni i głowy, podwyższona temperatura ciała to inne objawy. Błona śluzowa gardła jest przekrwiona i rozpulchniona. Ropna wydzielina, naloty w gardle i na migdałkach świadczą o zakażeniu bakteryjnym – wtedy wskazany jest wirusowej infekcji gardła jest objawowe, tzn. ma na celu łagodzenie objawów. Przy pojawieniu się pierwszych objawów infekcji, należy odpocząć, nie przemęczać organizmu, najlepiej położyć się do łóżka na dzień lub dwa. Należy pić dużo ciepłych płynów (herbata z cytryną lub miodem, sok malinowy), unika się zimnych napojów. Dieta powinna być możliwie płynna; unikać należy potraw ostrych drażniących chorą błonę śluzową gardła. Dla łagodzenia bólu i obniżenia temperatury ciała wskazane jest zażycie środków przeciwgorączkowych i przeciwbólowych (Ibuprofen, Paracetamol, lub u dorosłych Aspiryna). Stosowane mogą być witamina C, rutyna (omawiano wyżej). Zaleca się środki o działaniu odkażającym i ściągającym dla łagodzenia bólu gardła (tabletki do ssania, płyny do płukania gardła – gotowe preparaty w aptekach). W infekcjach bakteryjnych lekarz zaleca jest kolejnym za gardłem odcinkiem dróg oddechowych, za nią z kolei mieści się tchawica. W krtani znajdują się struny głosowe. Zapalenie krtani często następuje po przebyciu albo w czasie trwania infekcji dróg oddechowych, takich jak przeziębienie, czy zapalenie oskrzeli. Gdy dojdzie do zakażenia krtani, wówczas rozwija się w niej stan zapalny i obrzęk, co powoduje chrypkę lub utratę głosu, kaszel. Występować mogą oczywiście też inne objawy przeziębienia takie jak gorączka, uczucie drapania w gardle, ból głowy, czy zapalenia krtani polega podobnie jak w zapaleniu gardła na odpoczynku w domu, należy przyjmować większą ilość płynów, dbać o dostateczne nawilżanie pomieszczeń. Korzystnie działają inhalacje z 0,9% NaCl z nebulizatora. Zastosowanie znajdują leki przeciwzapalne wziewne, podawane również za pomocą nebulizatora (budezonid, np. Nebbud, Pulmicort). Stosuje się także w postaci syropów lub tabletek leki rozrzedzające wydzielinę (np. ambroksol, acetylocysteina). Przy podwyższonej temperaturze ciała – wspomniane już leki przeciwgorączkowe. Lekarz w uzasadnionych przypadkach może zalecić ciężkich przypadkach zapalenie krtani może powodować przeszkodę w przepływie powietrza do płuc, co powoduje duszność. Wtedy konieczny jest pilny kontakt z lekarzem (w razie duszności można wezwać zespół pogotowia ratunkowego – nr tel. 999 lub 112). Przy bardzo nasilonej duszności, która jest raczej chorobą małych dzieci, a u dorosłych zdarza się stosunkowo rzadko, wskazana może być dzieci zapalenia krtani przebiegają inaczej niż u dorosłych, co wynika ze specyficznej budowy krtani u małego dziecka. Luźna tkanka łączna krtani małego dziecka podatna jest bardzo na obrzęk i stany skurczowe, co powoduje, że zapalenia krtani u dzieci mogą objawiać się silną i nagłą dusznością. Duszności towarzyszy zwykle tzw. „szczekający” kaszel (niektórzy określają ten kaszel jako przypominający głos foki), wdechowi powietrza towarzyszą odgłosy „piania koguta” (charakterystyczny stridor). Wówczas dziecko wymaga natychmiastowej intensywnej pomocy lekarskiej (podanie sterydów dożylnie i/lub wziewnie, inhalacje z Adrenaliny). Doraźnie, przed przybyciem lekarza lub karetki pogotowia, w duszności krtaniowej u dziecka pomóc może kilka wdechów chłodnego powietrza, np. z jest objawem chorób infekcyjnych krtani, ale nie tylko. Przewlekle występująca chrypka wymaga zawsze wizyty u lekarza – może być (u dorosłych) objawem choroby nowotworowej przechodzi w tchawicę, natomiast tchawica rozdziela się na dwa oskrzela główne (po jednym do każdego płuca), które dzielą się dalej na drobniejsze oskrzela, te z kolei na drobniejsze itd. aż do bardzo drobnych oskrzelików, docierających do pęcherzyków płucnych. Oskrzela to systemem rozgałęziających się „rurek”, który rozprowadza wdychane powietrze do pęcherzyków płucnych. Od środka oskrzela wysłane są błoną śluzową, która zwilża wdychane powietrze. Śluzówka wytwarza także wydzielinę, która przechwytuje zanieczyszczenia z powietrza. W przypadku, gdy wirusy lub bakterie atakują błonę śluzową oskrzeli, ilość wydzieliny zwiększa się, oddziela się ona od podłoża, co prowadzi do kaszlu. Dzięki kaszlowi drogi oddechowe pozbywają się ciał obcych lub nadmiernej ilości śluzu, stąd stosuje się leki rozrzedzające wydzielinę i wykrztuśne (np. ambroksol, acetylocysteina).Zapalenie oskrzeli zaczyna się drażniącym kaszlem, który przechodzi w kaszel mokry, produktywny. Początkowo wydzielina jest bezbarwna lub biała, potem (w razie nadkażenia bakteryjnego) przybierać może żółto-zieloną barwę. W ostrym zapaleniu oskrzeli występować mogą też inne objawy ogólne, takie jak gorączka, katar i ból gardła, ból głowy, bóle mięśni i zapalenie oskrzeli jest wywołane zwykle przez wirusy, które wniknęły do organizmu. Jednak uszkodzenie śluzówki oskrzeli przez wirusy zwiększa jej wrażliwość na inne czynniki chorobotwórcze, co często prowadzi do nadkażeń bakteryjnych. Zapalenie oskrzeli jest rozpoznawane przez lekarza po osłuchaniu stetoskopem klatki piersiowej. Lekarz ocenia czy szmer pęcherzykowy jest prawidłowy, czy też wystąpiły charakterystyczne dla zapalenia oskrzeli zmiany osłuchowe. Lekarz ocenia też czy nie pojawiły się symptomy zapalenia płuc. Może zlecić wykonanie RTG klatki piersiowej oraz badanie krwi (ocena parametrów zapalnych, oznaczenie przeciwciał skierowanych przeciw konkretnym drobnoustrojom – np. Mycoplasma pneumoniae, Chlamydophila pneumoniae, Bordatella pertusis i inne). Przy nawracających zapaleniach oskrzeli może być konieczne wykonanie także innych badań (np. testy skórne w celu potwierdzenia alergii, spirometria, czasem – tomografia komputerowa i inne).W leczeniu zapalenia oskrzeli stosuje się leki „na kaszel mokry”, rozrzedzające wydzielinę oskrzelową i ułatwiające jej wykrztuszanie. Ponadto przy gorączce leki obniżające temperaturę ciała, przeciwzapalne, a w przypadku infekcji bakteryjnej również antybiotyki. Lekarz zalecić może też leki rozszerzające oskrzela, np. w postaci aerozolu, proszku do inhalacji lub płynu do nebulizacji. Należy pić duże ilości płynów, wskazane są inhalacje nawilżające drogi oddechowe (0,9% NaCl za pomocą nebulizatora). Przy meczącym, drażniącym i suchym kaszlu, który nie pozwala spać można po zaleceniu przez lekarza krótkotrwale przyjmować leki przeciwkaszlowe, nigdy jednak gdy kaszel jest mokry i odkrztusza się wydzielinę. Zahamowanie odruchu kaszlu jest wtedy bardzo niekorzystne, gdyż wydzielina zalega w drogach oddechowych, co spowalnia proces leczenia. Należy dbać o właściwą wilgotność powietrza w mieszkaniu, np. zimą, gdy powietrze w pomieszczeniach jest wysuszone przez grzejniki można je nawilżać nakrywając kaloryfery mokrymi ręcznikami, stosując nawilżacze zapalenie oskrzeli, szczególnie u osób w starszym wieku oraz u osób z osłabionym układem odpornościowym, może doprowadzić do zapalenia płuc. Stąd tak ważne jest wczesne zgłoszenie się do lekarza, a następnie po postawieniu rozpoznania ścisłe stosowanie się do jego infekcja rozszerza się poza oskrzela może dojść do zapalenia płuc. Zapalenie płuc częściej występuje u dzieci i osób starszych, a także u osób z obniżoną odpornością (np. niedożywionych, u chorych na cukrzycę, AIDS, czy u nadużywających alkoholu). Objawy zapalenia płuc to wysoka gorączka, poty, dreszcze, a także objawy takie jak ból głowy, zmęczenie i osłabienie. Występuje kaszel, niekiedy z odkrztuszaniem wydzieliny (może być podbarwiona krwią, zielona lub żółta). Występować może przyspieszenie oddechu, trudności i ból przy oddychaniu, uczucie duszności. W przypadku, gdy pojawią się takie objawy, należy pilnie zasięgnąć porady zbada pacjenta, może zlecić potrzebne badania (badanie krwi, wykonanie zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej w celu potwierdzenia diagnozy). Ponadto przeprowadzić można badanie plwociny (posiew bakteriologiczny), aby stwierdzić, jaki drobnoustrój jest przyczyną infekcji lub oznaczać przeciwciała we krwi /opisano wyżej/. W zapaleniu płuc stosuje się leki obniżające gorączkę, przeciwzapalne, leki rozrzedzające wydzielinę i wykrztuśne, rozszerzające oskrzela a także inhalacje, aby ułatwić odkrztuszanie. W zakażeniach bakteryjnych lekarz zaleca antybiotyki. Jeśli infekcja jest poważna pacjent jest kierowany do szpitala. Zapalenie płuc niekiedy może zagrażać życiu, szczególnie u niemowląt, ludzi starszych oraz u osób z osłabieniem wzmacniać odporność i unikać infekcji dróg oddechowych?W utrzymaniu odporności organizmu ważne są:Odpowiednie odżywianie się (warzywa, owoce, nabiał, mięso), które znacząco wpływa na wzrost dorosłych pacjentów – wyeliminowanie alkoholu i papierosów (czynników drażniących błonę śluzową gardła, osłabiających odporność).Odpowiednia ilość odpoczynku i snu (regeneracja organizmu).Aktywność fizyczna, gimnastyka (poprawia wydolność krążeniowo – oddechową, wpływa na wzrost odporności, poprawia samopoczucie).Ubiór (unikanie zarówno przegrzania jak i nadmiernego schłodzenia organizmu).Noszenie nakrycia głowy (40% ciepła z ustroju „ucieka” przez głowę).Unikanie dusznych, zatłoczonych pomieszczeń; wietrzenie należy bagatelizować „błahych” infekcji, lecz pomóc organizmowi w zwalczaniu ich zanim rozwiną się w poważniejszą chorobę (odpoczynek, nawodnienie organizmu).Powyższy artykuł daje jedynie ogólną wiedzę o problemie, jakim są infekcje układu oddechowego. Dane tutaj przedstawione mają jedynie wartość informacyjną i nie mogą zastąpić profesjonalnej porady lekarskiej. W przypadku problemów zdrowotnych i jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się po poradę do lekarza. Tylko porada lekarska oparta na osobistym zbadaniu pacjenta, wywiadzie chorobowym i badaniach dodatkowych zawsze gwarantuje postępowanie bezpieczne, takie, które może dać pożądany efekt zdrowotny. Układ oddechowy UKŁAD ODDECHOWY Oddychanie to jeden z najważniejszych procesów życiowych. Bez pożywienia człowiek może żyć kilka tygodni, bez wody kilka dni natomiast bez powietrza zaledwie kilka minut. Dlatego podczas wypadku ważne jest aby sprawdzić czy dana osoba oddycha. Istota oddychania polega zatem na dostarczeniu organizmowi energii niezbędnej do przebiegu reakcji biochemicznych. Doprowadzenie tlenu do organizmu i usunięcie z niego dwutlenku węgla umożliwiają specjalnie przystosowane do tej funkcji narządy, które łącznie określamy jako układ oddechowy. Budowa i czynności układu oddechowego. Układ oddechowy składa się z dróg doprowadzających powietrze: nos, gardło, krtań, tchawica, oskrzela. Z właściwych narządów wymiany gazowej płuc oraz z narządów pomocniczych: mięśni oddechowych-przepony i mięśni międzyżebrowych. Dzięki ich działaniu możliwe jest wprowadzenie do płuc powietrza atmosferycznego. Jednak zadania układu oddechowego nie ograniczają się tylko do wprowadzenia powietrza do płuc. W drogach oddechowych zachodzi bowiem szereg różnych zmian w transportowanym powietrzu, następuje jego oczyszczenie, nawilgocenie i ogrzanie. Pierwszym odcinkiem dróg oddechowych jest jama nosowa. Wdychane przez człowieka powietrze atmosferyczne jest zazwyczaj zanieczyszczone pyłem, zwłaszcza w dużych miastach i okolicach silnie uprzemysłowionych. Nos spełnia więc rolę wstępnego filtru, usuwając z wydychanego powietrza szkodliwe dla zdrowia większe zanieczyszczenia pyłowe. W czasie przepływu przez kręte przewody nosowe, powietrze styka się z na dużej przestrzeni z wilgotną błoną śluzową, pozostawiając na niej prawie połowę zanieczyszczeń. Dalsze oczyszczanie ma miejsce w innych odcinkach dróg oddechowych - w tchawicy i oskrzelach. Gardło. Gardło stanowi wspólny odcinek układu oddechowego i układu pokarmowego. W narządzie tym wyróżnia się część górną- nosową, środkową-ustną oraz dolną-krtaniową, w której znajduje się wejście do krtani. Kolejnym odcinkiem dróg oddechowych, a jednocześnie narządem głosu jest krtań. Wejście do krtani jest zabezpieczone nagłośnią, która ją zamyka podczas połykania pokarmów i w ten sposób uniemożliwia dostanie się ich do dróg oddechowych. W górnej części krtani znajdują się struny głosowe dzięki skurczom specjalnych mięśni mogą one być odpowiednio napinane, zbliżać się do siebie, tworząc szczelinę. Wydychane z płuc powietrze przechodząc przez krtań wywołuje drgania strun głosowych. W ten sposób powstają dźwięki. Wysokość tonów uzależniona jest od stopnia napięcia strun. W czasie spokojnego oddychania szczelina między strunami głosowymi jest szeroka i powietrze swobodnie może przez nie przechodzić. Powietrze, które przeszło przez nos, gardło i krtań dostaje się do tchawicy, a następnie do oskrzeli. Tchawica.

jest pierwszym odcinkiem dróg oddechowych